7
Τεχνολογία

Πώς να σερφάρεις χωρίς να σε βλέπουν

Πώς να σερφάρεις χωρίς να σε βλέπουν
Τι είναι το private browsing; Τι προσφέρει και ποιος browser το κάνει καλύτερα;

Η πρόσβαση στο Internet είναι κάτι που, στις μέρες μας, θεωρείται δεδομένο. Ποιος έχει σκεφτεί δεύτερη φορά πριν ρωτήσει, ευρισκόμενος σε σπίτι ή γραφείο φίλου ή γνωστού «να χρησιμοποιήσω τον υπολογιστή σου για να δω κάτι στο Internet»;

Καλά όλα αυτά, αλλά πως μπορείς να είσαι σίγουρος πως, το ιστορικό των σελίδων που θα επισκεφθείς ή οι κωδικοί σου δεν θα παραμείνουν και στον εν λόγω υπολογιστή; Και εντάξει, αν μιλάμε για καλούς φίλους. Υπάρχουν, όμως, και οι κακοπροαίρετοι, οι «περίεργοι» και οι κουτσομπόληδες, για να μην επεκταθούμε σε άγνωστους ανθρώπους οι οποίοι μπορεί να κάνουν σοβαρή ζημιά.

Για αυτές τις περιπτώσεις – και όχι μόνο – έχει δημιουργηθεί το private browsing, το οποίο υπάρχει ως λειτουργία σε όλους τους σύγχρονους browsers. Τόσο ο Chrome της Google και ο Firefox, που είναι οι δύο μεγαλύτεροι, όσο και ο Edge της Microsoft αλλά και ο Opera, διαθέτουν κάτι αντίστοιχο. Το μόνο που αλλάζει είναι το όνομα της λειτουργίας. Incognito, Private Browsing ή InPrivate, όλα κάνουν (σχεδόν) την ίδια δουλειά.

Τι ακριβώς αλλάζει με το private browsing; Όσον αφορά τη λειτουργικότητα των ιστοσελίδων, τίποτε απολύτως. Αυτά που αλλάζουν είναι τα εξής:

  • Τα cookies που αποθηκεύονται κατά τη διάρκεια της χρήσης του private browsing διαγράφονται μόλις κλείσεις το παράθυρο. Αυτό σημαίνει ότι εάν έχεις συνδεθεί στο Facebook, στο Gmail ἤ σε κάποιο άλλο site, όταν κλείσεις τον browser, είναι σαν να αποσυνδέεσαι. Αν (εσύ ἤ κάποιος άλλος) ανοίξεις ξανά το private browsing, θα πρέπει να συνδεθείς από την αρχή.
  • Ό,τι πληκτρολόγησες σε φόρμες ή πεδία, σβήνεται. Για παράδειγμα, το username για κάποιο site ἤ το κείμενο που πληκτρολόγησες σε κάποιο «κουτάκι» αναζήτησης εξαφανίζεται από το ιστορικό και δεν πρόκειται να εμφανιστεί ξανά, ως πρόταση.
  • Όλα τα προσωρινά αρχεία και η cache του browser διαγράφεται. Οτιδήποτε κατεβαίνει στον υπολογιστή κατά τη διάρκεια της πλοήγησης όπως εικόνες εντός σελίδων, αρχεία μορφοποίησης, τα ίδια τα αρχεία HTML ή CSS, γραμματοσειρές και οτιδήποτε άλλο «κατέβει» προσωρινά για να προβληθεί η οποιαδήποτε σελίδα σωστά, μόλις κλείσεις το παράθυρο, διαγράφεται δια παντός.
  • Το ιστορικό των σελίδων που επισκέφθηκες διαγράφεται. Οτιδήποτε κι αν είδες, οποιαδήποτε σελίδα κι αν επισκέφθηκες, δεν πρόκειται να εμφανιστεί, ούτε στη μπάρα διευθύνσεων ως «ιστορικό», ούτε στη λίστα του ιστορικού στο αντίστοιχο παράθυρο, άπαξ και κλείσει το παράθυρο του browser. Οποιοσδήποτε άλλος χρησιμοποιήσει τον υπολογιστή μετά από εσένα, δε μπορεί να δει ποιες σελίδες επισκέφθηκες ούτε σε ποια sites μπήκες.
  • Το ιστορικό των αναζητήσεων που έκανες από τον browser, σβήνεται κι αυτό. Δεδομένου πως, στους σύγχρονους browsers μπορείς να ψάξεις το οτιδήποτε απ’ ευθείας, γράφοντας στη μπάρα διευθύνσεων, το τι ψάχνεις θα μπορούσε να βρεθεί. Όχι στο private browsing, όπου οι αναζητήσεις σου δεν αποθηκεύονται καν, επομένως κανένας δε μπορεί να δει, μετά από εσένα, τι έψαχνες.

Βεβαίως, υπάρχουν και κάποια πράγματα τα οποία το private browsing δεν καλύπτει, οπότε θα πρέπει να τα γνωρίζεις, για να μη βρεθείς προ εκπλήξεων. Το πρώτο και καλύτερο είναι τα αρχεία που κατεβάζεις στον υπολογιστή χειροκίνητα. Δεν μιλάμε για τα διάφορα αρχεία που είναι απαραίτητα για να δεις μια, κάποια, σελίδα, όπως οι εικόνες που περιέχει ή τα αρχεία των γραμματοσειρών ἤ των ρυθμίσεων. Μιλάμε για αρχεία που πατάς εσύ το «download» για να τα κατεβάσεις και να τα αποθηκεύσεις στον υπολογιστή σου. Private browsing ή όχι, τα αρχεία αυτά παραμένουν στον φάκελο των λήψεων.

Δεύτερον, ο πάροχος Internet ή η εταιρεία εάν συνδέεσαι από εταιρικό υπολογιστή με κεντρική σύνδεση στο Internet, γνωρίζουν τις σελίδες που επισκέφθηκες και τις αναζητήσεις που έκανες. Προφανώς, για όσες σελίδες έχουν κρυπτογράφηση ή/και υποακούουν στο πρωτόκολλο https, δεν θα μπορούν να γνωρίζουν περισσότερα στοιχεία, αλλά κατ’ ελάχιστον τη διεύθυνση που επισκέφθηκες θα την ξέρουν. Εκτός κι αν χρησιμοποιείς κάποιου είδους VPN που κρυπτογραφεί ολόκληρη τη διακίνηση δεδομένων.

Τρίτον, προφανώς και τα ίδια τα sites που επισκέφθηκες, θα γνωρίζουν το ότι τα επισκέφθηκες, αν έκανες login. Αν όχι, απλά θα καταγράψουν μια επίσκεψη αγνώστου χρήστη, αν και αρκετά sites χρησιμοποιούν πολλές μορφές ταυτοποίησης και μπορούν να «μυριστούν» την πραγματική σου ταυτότητα, ακόμη κι έτσι. Το ίδιο ισχύει και για τα δίκτυα παροχής διαφημίσεων, τα οποία μάλιστα χρησιμοποιούν ακόμη πιο επιθετικές μεθόδους tracking.

Τέλος, αν ο υπολογιστής που χρησιμοποίησες έχει προσβληθεί από spyware ή έχει κάποιο keylogger, δε μπορείς να προστατευθείς από αυτά απλά μέσω private browsing. Αυτό είναι πρόβλημα που απαιτεί, κατ’ ελάχιστον, ένα καλό antivirus.

Το ερώτημα που απομένει είναι ένα, πλέον: είναι όλοι οι browsers το ίδιο ικανοί ή ασφαλείς; Έχοντας τσεκάρει τις τελευταίες εκδόσεις των τεσσάρων πιο δημοφιλών browsers, ήτοι των Chrome 72, Firefox 65, Edge 44 και Opera 58, αλλά και του Internet Explorer 11, έχουμε να πούμε πως, με εξαίρεση τον τελευταίο, όλοι οι browsers καλύπτουν τις βασικές προδιαγραφές.

Αναλύοντας τα χαρακτηριστικά των υπολοίπων, βλέπουμε πως ο Chrome καλύπτει τις βασικές προδιαγραφές και μόνο. Θα σβήσει cookies, cache, προσωρινά αρχεία, ιστορικό, και πληκτρολογημένα δεδομένα, ενώ κλείνει τα extensions. Δε μπλοκάρει trackers και διαφημίσεις, όμως. Ο Firefox είναι κάπως πιο ασφαλής μιας και, εκτός των προηγουμένων, διαγράφει και τα κλεισμένα παράθυρα και tabs, μπλοκάρει trackers και διαφημιστικά sites, ενώ δεν απενεργοποιεί τα extensions (add-ons). Ο Edge της Microsoft παρέχει τα ίδια χαρακτηριστικά με τον Chrome, ενώ, τέλος, ο Opera είναι, ίσως, ο πιο ασφαλής, μιας και ενσωματώνει και VPN!

Τελικά, τώρα που γνωρίζεις τι είναι το private browsing, τι κάνει και τι όχι, μπορείς να χρησιμοποιήσεις αυτή τη λειτουργία χωρίς φόβο.